Nieuws Nieuws

Een dagboek van een moeder

Patricia schrijft en draagt elke week een grappige, herkenbare column voor, geschreven door én voor een moeder. De colomns zullen gaan over het herkenbare onderwerp 'het ouderschap', want het ouderschap is al een column opzich! Hieronder vind je haar columns terug.

Een dagboek van een moeder

Sprookjes

Deze week vroeg mijn dochter Maria: ‘Mam geloof jij nog in sprookjes?’ En dan moet je als moeder even razendsnel nadenken. En dat moederbrein gaat snel hoor, daar kan Jochem Meyer nog wat van leren. Wat is een namelijk een goed en verantwoord antwoord? Het zit ‘m al in de naam hè ‘ver-antwoord’. Een antwoord waar ze later geen klein-kinder-trauma aan over houdt. Ik kan me nog heel goed herinneren dat Roodkapje mij voor het eerst ter oren kwam. God, wat was ik bang voor die wolf. Die vrat zelfs je oma op. Later, toen ik iets ouder was, kreeg ik de Roald Dahl versie van Roodkapje te lezen, daarin was Roodkapje dan wel een stuk weerbaarder, maar ze schoot de wolf met een pistool dood en maakte een mooie bontjas van ‘m…

Roald Dahl, puur jeugdsentiment. De Grote Vriendelijk Reus, Mathilda, De heksen, Sjakie en de Chocolade fabriek. Wie heeft ze niet gelezen?Ik lees ze nu met mijn dochters, maar holy moly zou Freek zeggen. Het zijn echt wel horror verhalen. Ik citeer een stuk uit het begin van de Reuze Perzik van Roald Dahl:

“Toen de vader en moeder van James op een zekere dag naar London gingen gebeurde daar iets verschrikkelijks. Ze werden plotseling allebei opgevreten, door een grote woedende neushoorn die uit de dierentuin was ontsnapt. Nou, dat was een akelige belevenis voor die ouders, maar op de lange duur natuurlijk meer voor James. Want, al hun moeilijkheden waren in een wip voorbij. Ze waren precies in 35 seconden dood en foetsjie, maar wat die arme James betreft die stond er nog springlevend bij…”

Je begrijpt, ik had wel wat uit te leggen aan mijn dochter. Ik hoorde mezelf zeggen: nee dat gebeurt nooit, maar in mijn snelle moederbrein kwam ineens Bokito voorbij gedenderd. Ok, niet aan denken… niet aan denken.

Alles komt goed schatje. Alles komt goed… Een zin die je als ouder vaak gebruikt. Een zin die je ook graag in je volwassen leven wilt blijven gebruiken, tegen je kinderen, vrienden en familie.

En dan denk ik ineens aan de ouders van Yulun. Die jongen uit Spanje die in een 110 meter diepe put is gevallen. Toen ik het nieuws gisteren hoorde, had ik rillingen te kort om over mijn rug te laten lopen. Even dacht ik ook weer aan de ouders van de kinderen uit Oss. Het Stint-drama, en de ouders van Anne Faber. Dit soort nieuws is als lezer al bijna ondragelijk. Laat staan wat de ouders doormaken… Een moeder- en een vaderhart Kan. Dat. Gewoon. Niet. Aan.

Het is een cliché, maar het ouderschap is voor mij het mooiste dat me overkomen is, maar tegelijkertijd ook het moeilijkste en soms ook heel eng. Kinderen zijn kwetsbaar, WIJ als ouders, broers, zussen, neven en nichten zijn kwetsbaar. Maar we moeten ook durven leven, en onze kinderen durven laten leven.

Om terug te komen op de vraag van mijn dochter of ik in sprookjes geloof? Nee. Maar wel vol overtuiging in de liefde. En daar komen we een heel eind mee….

2 mama’s

Eén van mijn beste vriendinnen en haar vrouw zijn onlangs samen moeder geworden. 2 mama’s! Ik breng het nieuws bij mij thuis alsof het de normaalste zaak van de wereld is, want het is ook de normaalste zaak van de wereld.

Drie jaar geleden zijn ze getrouwd. Het was een sprookjesachtige locatie op een droge nazomerse dag in een Utrechts bos. Zowel mijn vriendin als haar aanstaande echtgenote zagen er fantastisch uit in een te gekke zwart witte smoking die ze beiden aanhadden.

Wat een mooie bruiden! Toen ze samen hand in hand kwamen aangelopen waren alle gasten in tranen, want we voelde hun liefde. Ik weet nog dat mijn vriendin haar aan mij voorstelde en ik meteen dacht jij bent de deksel voor ons potje. Met haar ga jij oud worden én een gezinnetje stichten. Thuis werden er uiteraard vragen gesteld door mijn dochters van toen nog 3 en 5 jaar oud. Maar dat is logisch, want kinderen stellen nu eenmaal heel veel vragen.

Mijn dochter vroeg onlangs nog toen we langs de Zwitserse bergen reden en zij de koeien tegen de bergen aan zag staan: "Mam, hebben koeien aan de ene kant kortere pootjes?, of mama, waarom krijg jij altijd allemaal kleren van de postbode? En toen jij nog klein was hè mama, bestonden er toch nog dinosaurussen?”

Gelukkig worden er ook weleens vragen aan papa gesteld. De grootste terugkerende vraag blijft toch wel: “papa, waarom heb jij tepels?” En deze vond ik ook wel mooi: “papa, waarom zit er zeep in je bier?” Kinderen vragen nu eenmaal van alles, en zo vroeg mijn dochter ook toen mijn vriendin met haar vrouw een kindje adopteerde, "maar wie is dan de papa, en heeft die baby dan 2 mama’s?" En dan antwoord ik volmondig en stiekem ook een beetje trots: ja! 

En het mooie van kinderen is dat ze dingen aannemen als een feit, en daarmee is de kous af. Bij ons thuis is het dus heel normaal dat een kind 2 vaders of 2 moeders heeft, of een stiefvader, halfzusje of bonusmoeder... Het kan allemaal. We zijn namelijk maar mensen. En we leven in Nederland, en het is 2019.

Deze week werden we heel even 50 jaar terug in de tijd geslingerd, en dat vond ik erg. Maar gelukkig heel veel andere Nederlanders ook. Maar weet je wat nu zo mooi is… Het tegengeluid dat direct overal aanwezig is: Zo. Veel. Liefde! En omdat we dat kunnen stel ik voor dat meneer van der Staaij vanavond een sterretje afsteekt met zijn eigen kids of wat mooi regenboog siervuurwerk. En dan mag hij 2019 even opnieuw doen. Want we maken namelijk allemaal weleens een fout…

 

Goede voornemens

2019. Een nieuw jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Persoonlijk word ik altijd een beetje recalcitrant als mensen vragen: heb je nog goede voornemens? Ik vind het namelijk best wel onzin om te wachten tot 1 januari. Ik bedoel dat sportschool abonnement kan ook op 1 juli ingaan.

Maar nu ben ik moeder. En dan moet ik toch de rebel in mij, een beetje onder controle houden. Het goede voorbeeld geven. Bovendien maak ik als moeder bijna elke dag wel goede voornemens. Je kent ze vast wel van die dagen dat je kinderen net iets te veel suiker binnen hebben gekregen en ineens allemaal ergens op het spectrum van ADHD zitten. En dat je als moeder dan net een iets te kort lontje hebt, omdat je eigenlijk al weken naar de bibliotheek moet met dat boek dat je met Pasen had geleend, maar nooit een letter uit gelezen hebt, maar waarvan je hoogstwaarschijnlijk wel aandelen in de plaatselijke bibliotheek hebt gekregen. En dat je de boete dan nog op de koop toeneemt, maar dat je je wel kapot geneerd tegenover de middelbare bibliotheekmedewerkster die je toch een beetje veroordelend aankijkt als ze de verlopen data in ‘Nijntje viert haar verjaardag’ ziet staan. Maar dat je stiekem al trots op jezelf bent dat je het boek uberhaupt nog terug hebt gevonden. En als je dan de bieb uitloopt je voorneemt dat dit echt de allerlaatste keer is dat je het zo ver laat komen…

Nog een goed voornemen die ik als moeder bijna elke week wel een keer maak, is de admin van mijn kinderen beter bij te houden. Ja, de administratie, je hoort het goed. Ik had echt geen flauw idee hoeveel werk dat zou zijn. En dan heb maar 2 kinderen. Hoe de ouders het doen met meer… die moeten een kort lijntje hebben met Mary Poppins, dat kan niet anders.

Anyways. Vlak voor de kerstvakantie wil je als moeder dan ook het liefst even alles uit je handen laten vallen, en dus ook die admin van je kinderen. En als ze dan op de laatste dag van school thuis komen met hun tas vol met tekeningen, brieven van juffen, oude gymspullen en uitnodigingen… is het wijselijk om deze toch even uit te pakken. Omdat je anders, net zoals ik, uitnodigingen van de verjaardagen van Liselotte, Joey en Koen op 1 januari alsnog uit een schooltas vist en je alsnog 3 cadeau’s moet zien te regelen. Terwijl je na Sinterklaas en Kerst echt geen cadeau meer kan zien. Ik hoor het ons weer zeggen: ‘Dit jaar doen we ECHT geen cadeaus met Kerst’, opa en oma… horen jullie dat ook?’ Maar dan zegt je schoonmoeder: 'Ach kind, ik doe er eentje hoor, anders is het ook zo ongezellig.'

En voordat je het weet ben je weer de helft van de kadootjes aan het wegmoffelen, in de hoop dat ze het niet merken, en op een nader te bepalen tijdstip alsnog aan ze te geven. Ja, of in mijn geval stiekem te gebruiken voor de verjaardagen van Liselotte, Joey en/of Koen.

Ach.. vakantie met kinderen…

Misschien herken je ook dit vakantiefenomeen, iets waar ze op een doordeweekse schooldag nou nooit last van schijnen te hebben. Opstaan. Hoe kan het toch dat ze in de vakantie ineens wel om 7:00 uur naast hun bed staan, correctie.. NAAST MIJN BED STAAN? Terwijl ik ze op schooldagen eruit moet slepen. Rare wezentjes zijn het toch.

Nou goed. Als moeder maak ik dus bijna elke dag wel goede voornemens. En dat gebeurt dan vaak als ik zelf uitgeput naar bed ga en ze nog even een nachtzoen ga brengen. Dan ga ik op de rand van het bed zitten, en dan liggen ze zo lief te slapen, dat mijn hart bijna uit elkaar spat van liefde. En dan neem ik me voor, morgen iets meer geduld met ze te hebben.

2019. Ik heb besloten dat het een mooi jaar gaat worden als moeder. Maar ik doe wel een dringende oproep aan alle moeders van Nederland.

Laten we voornemen om collectief tegen Slijm te zijn,  2019 moet een slijm-vrij-jaar worden! Geen Putty, geen lichtgevende slijm, geen slijm-goodbags na een partijtje mee naar huis, geen klassenouders whats’appjes met daarin het juiste recept om slijm te maken. GEEN SLIJM in 2019, laat dat een goed voornemen zijn van ons allemaal.

O… en mocht iemand het rechtstreekse nummer van Mary Poppins hebben, houd ik me uiteraard aanbevolen!

Sinterklaas

Het is 5 december. Een mooie dag. Maar wel een dag waar voor de meeste ouders een hoop stress aan vooraf gaat. Gisteren stond ik nog op de valreep in een boekenwinkel (Barry dat moet jou bekend voorkomen). Nou ja ‘stond’, ik struikelde over een stapel boeken.

De Sint heeft dit jaar voor al meer dan 341 miljoen euro online geshopt en een groot deel daarvan heeft de goed heilig man besteed aan dit ene boek: De Gorgels en het Geheim van de Gletsjer.

Och ‘Ik weet het niet, of ik weet het wel’. Om dit grapje te begrijpen moet je wel deel 1 hebben gelezen.

En toevallig ben ik met mijn oudste dochter dit boek aan het herlezen, want zij moet een boek presentatie houden. En uiteraard heeft zij gekozen voor Jochem Meijer’s De Gorgels deel 1, die zij twee jaar geleden van de Sint heeft gekregen.

Maar goed, midden in de surprise-stress door vraagt ze: Mam, kan jij een puberpoint presentatie maken?

Een puberpoint? Je bent toch pas 8? O je bedoelt een PowerPoint presentatie. Maar het is toch gewoon een boekpresentatie? 'Ja, maar Floris Hendrik Jan Sep, met allemaal streepjes ertussen, heeft als eerste zijn boekpresentatie gedaan en hij had een PowerPoint'.

Het eerste dat door mijn hoofd gaat is, WIE ZIJN ZIJN OUDERS???!!, het is bijna Sinterklaas, waarom die lat zo hoog?

Het liefst wil ik het schoolplein oprennen en een scène schoppen waar de schrijvers van de Luizenmoeder minstens 3 nieuwe afleveringen van kunnen maken.

Maar… ik doe het niet…  zo vlak voor de decembermaand moet ik iets doen tegen de stress. En als moeder met ook een nieuwe ochtendshow moet ik daar serieus iets mee doen. Volgens mijn concullega Marieke Elsinga, waar ik heel veel respect voor heb, is floating dé oplossing.

Dat doe ik dus, maar ik heb ook nog 2 kids. Dus alleen floaten is niet genoeg. Nu heb ik begrepen dat alle vrouwen moeten kunnen Twerken, dus daar heb ik me voor op gegeven. Maar daar zal sinds eergister wel een wachtlijst voor zijn gekomen, of wel, of niet. Ok. Dan ga ik maar op yoga met jonge geitjes. Geloof me, in de decembermaand doe ik ALLES om stress te voorkomen. Ik ben dus hartstikke zen. Ik laat me niet gek maken. Namasté Bitches.

Maar goed, vervolgens zit ik tot ’s avonds laat een puberpoint presentatie in elkaar te draaien over een Gorgel, een beetje dat niet zichtbaar is met het blote oog.

Wat wel hartstikke zichtbaar is, is elke avond om zes uur het Sinterklaas Journaal. Piet Snot is favoriet hier in huis en de Pietenplaatjes zijn niet om aan te slepen.

Maar toch krijg ik ook stress van Diewertje. Begrijp me niet verkeerd, ze mag van mij nog jaren net doen alsof iemand in haar oortje praat, maar het stress element zit ’m in de oproep. Als ouder denk je, ok, kinderen even voor de TV. Even rust, even koken maar dan hoor je Diewertje al weer zeggen… ga je straks wel even naar www.sinterklaasjournaal.nl om je lijstje in te voeren? Allemaal stress.

En het heeft ook geen zin, want ik heb begrepen dat die pieten niet kunnen lezen.

Het heerlijk avondje is gekomen. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat deze mooie traditie mag evolueren en iedereen er blij van mag worden. En anders gaan we met z’n allen op bezoek bij Jochem Meyer die van zijn royalties van zijn boeken heerlijk op een eiland of op een gletsjer zit…

Vanzelfsprekendheid

Als je moeder bent, en natuurlijk ook als vader, maar ik praat even mijzelf dan worden hele vanzelfsprekende dingen, plotseling niet meer zo vanzelfsprekend.

Neem nou bijvoorbeeld een doodnormaal toiletbezoek. Vroeger lagen er minimaal 5 Linda’s bij mij op de wc. Nu ben ik al blij als ik het af kan maken. Zonder dat er een kind aan de hendel zit te rukken. Mama mama mama. Ken je die reklame nog van Cup-a-Soup; Nu Even Niet… Die emotie..

Maar even terug naar van die vanzelfsprekendheden die als ouder ineens niet meer zo vanzelfsprekend zijn.

Op tijd komen, nog z’n voorbeeld. Ik was altijd stipt op tijd. De gemiddelde Zwitser kon nog wat van mij leren. Maar met kinderen, forget it. Complete overmacht.

Een rechterschoen die compleet van de aardbodem verdwenen is, die gister echt nog bij de voordeur stond. De zwemtas van vorige week, die daar nog wel staat, met een badpak erin die zo hard is geworden dat alle elasticiteit niet alleen uit je geduld, maar ook uit het badpak is. En de handdoek die meurt alsof een heel voetbal elftal zich ermee af heeft gedroogd, voor het douchen.

Ik snap niet dat er ooit gesproken is over een faillissement van de Hema. Ik bedoel voor elke badpak situatie/ shit-het-is-koud-en-we-hebben-even-snel-handschoenen-nodig is de Hema mijn enige vanzelfsprekendheid. Laat dat alsjeblieft zo blijven.

Nachtrust. Nog z’n vanzelfsprekendheid, die dat ineens ook niet meer is. Als je voor het eerst moeder wordt, dan zit je sowieso in een bepaalde jetlag die alleen andere ouders begrijpen.

‘Je moet gewoon gaan slapen, als je baby ook slaapt’, was het advies dat ik kreeg. En de baby slaapt gemiddeld z’n 20 uur dus… Dus wat? Ik kon echt niet slapen.  

Na 4 maanden in het moederschap zat het haar van dat meisje uit de Poltergeist beter dan dat van mij, en dan heb ik het nog niet eens over de overeenstemmede gelaatskleur die ik met haar had.

Nee, slaap ik done. Inmiddels is mijn oudste 8 en jongste 5. En je zou denken, back on The Sleeping Track, nou mooi niet. In het ouderschap jargon komen dan van die krachttermen voor als sprongetjes, fases, emotiegrenzen, Terrible Twos, peuterpubertijd, enzovoort. En je probeert het zo goed en zo kwaad op te lossen met knuffelen, geruststellen, zingen, verhaaltjes voorlezen, wiegen en jezelf constant als leeglopende ballon te horen sttt-ten.

Maar… er komt ook een nieuwe vanzelfsprekendheid bij. Eentje die ik nog niet kende. En dat is misschien wel de mooiste. De onvoorwaardelijke liefde die je voor je kind voelt. En de Linda, ach die spaar ik dan op voor de vakantie…

Veiligheid

Eigenlijk begint het allemaal met de goedbedoelde adviezen van je eigen ouders. Pas op, kijk uit, niet alleen de kaarsen aan doen. Hoe vaak ik wel een arm van mijn moeder of vader om mijn bovenarm heb gevoeld, vlak voordat ik waarschijnlijk ergens vanaf wilde springen of tegen aan zou lopen. Ik weet nog wel die ene keer dat ik dacht dat ik met mijn ogen dicht kon fietsen. BAM. Mijn ouders waren net te laat, daarna verplicht een helm op.

En dan word je zelf moeder. Het treffen van veiligheidsmaatregelingen begint dan al met de zwangerschap. Want daarvoor is het allemaal niet zo veilig gedaan (if you know what I mean).

Je mag plotseling heel veel NIET, en je MOET plotseling wel heel veel dingen.

De eerste de beste site die je googled zegt het volgende: Tijdens je zwangerschap kun je vrijwel alles gewoon blijven eten en drinken. Als kleine kanttekening: Maar sommige producten kunnen schadelijk zijn voor jezelf of voor je baby. Alle alarmbellen gaan dan af in je hoofd.

Klinkt een beetje als in het verleden behaalde resultaten, beiden geen garantie voor de toekomst. Met andere woorden, geheel je eigen risico. En dan krijg je toch een lijst: geen alcohol, geen Franse kazen, geen rauw vlees, chorizo, salami, filet American, Sushi, mosselen, coquilles, cafeïne en venkelthee, haring, bokking, leverworst, anijs, dragon, venkel, basilicum, nootmuskaat, kaneel, en peper…. Ik neem wel een broodje kaas. O wacht, mocht dat nou wel?

Als aanstaande ouder, en zeker van je eerste kind, neem je geen risico’s.

Je hebt echt GEEN IDEE. De zwaartekracht is je grootste vijand. Stel dat je je baby laat vallen? Niemand laat zijn baby ooit zo maar vallen, maar in jouw hoofd is dat nu een hele reële angst geworden.

Mijn kraamhulp was een soort van de Einstein voor baby’s. In de eerste 2 dagen heb ik meer vragen op haar afgevuurd dan een gemiddelde 2 jarige in een maand zou doen. Hoe werkt dat? Hoe lang moet je dat doen? Waarom moet het zo? Hoe kan ik…

Het punt dat ik wil maken is dat je als nieuwbakken ouder verdomd weinig weet, maar je kind wel tegen alles en iedereen wilt beschermen. En dat blijft in de opvoeding zo, maar je leert wel als ouder. Tot het eerste vriendinnetje dat ze krijgen en je je zoon een pak condooms mee geeft en een preek over hoe hij haar met het juiste moraal moet behandelen. En we leven in 2018 dus geld dat ook voor alle dochters

Maar toch gaat er ergens iets niet helemaal goed. Want als ouder willen we onze eendjes zo goed en zo kwaad beschermen tegen de grote boze wereld. Maar waarom laten we ze wel zonder fietslampje fietsen?

Deze week een hoop commotie op sociale media. En terecht als je het mij vraagt. Ik lees een Tweet voor die mij er toe aanzette deze column te schrijven:

Lieve ouders van 2 tienermeiden die ik net bijna onder mijn auto had liggen. Het is donker, mistig en het miezert, ik reed al extra voorzichtig, maar fietsers zonder licht vallen gewoon niet op. Waarom sturen jullie je dochters zo de straat op? Ik wil geen moordenaar zijn…

Deze tweet kreeg 1900 likes en bijna 850 retweets binnen een dag. Ik maak hieruit op dat het merendeel van ons land deze tweet aanspreekt.

Nederland is een fietsland en daar zijn we trots op. Laten we onszelf en onze kinderen alsjeblieft beschermen. Hier geldt even niet 'ze leren het wel spelenderwijs.'

Koop alsjeblieft dat lampje. En maak het veilig voor iedereen. Daar hoef je echt geen Einstein voor te zijn. En nu we het er toch over hebben, ik zou ook graag pleiten voor een helmplicht voor kinderen tot 12 jaar.

Tja. Van baby tot puber. Op een oude fiets moet je het leren.

Maar doe het wel veilig, en met een lampje…


Meest gelezen

Nieuwtjes ontvangen?